Uzm. Dr. Mustafa Kemal Özcan 
Bazı çocuklar ev ortamında oldukça konuşkan, neşeli ve rahat görünürken; okulda ya da sosyal ortamlarda tamamen sessiz kalabilir. Bu durum çoğu zaman “utangaçlık” olarak değerlendirilir. Ancak konuşma belirli ortamlarda sistematik olarak kayboluyorsa, altında seçici konuşmazlık adı verilen bir kaygı bozukluğu yatıyor olabilir. Çocuklarda Seçici Konuşmazlık (Selective Mutism): Nedenleri ve Tedavi Süreci konusu, erken fark edildiğinde başarıyla yönetilebilen bir durumdur.
Seçici konuşmazlık, çocuğun konuşma becerisine sahip olmasına rağmen belirli sosyal ortamlarda konuşamaması ile karakterizedir. Bu durum isteyerek susma değil; yoğun kaygı nedeniyle konuşamama halidir.
Seçici konuşmazlık, genellikle okul başlangıç döneminde fark edilir.
Çocuk:
- Evde rahatça konuşur
- Aile üyeleriyle iletişim kurar
- Ancak okulda ya da yabancı ortamlarda sessiz kalır
Bu sessizlik haftalarca hatta aylarca sürebilir.
Her sessiz çocuk seçici konuşmaz değildir. Temel fark kaygı düzeyidir.
Utangaç çocuk:
- Zamanla ortama alışır
- Kısa süreli sessizlik yaşar
- Hafif kaygı hisseder
Seçici konuşmazlıkta ise:
- Konuşamama kalıcıdır
- Yoğun kaygı vardır
- Günlük işlevsellik etkilenir
Çocuk konuşmak ister ancak fiziksel olarak kilitlenmiş hisseder.
Seçici konuşmazlık genellikle sosyal anksiyete ile ilişkilidir.
Olası faktörler:
- Genetik yatkınlık
- Aşırı koruyucu ebeveyn tutumu
- Yeni ortama ani geçiş
- Travmatik deneyimler
- Dil gelişimi ile ilgili güçlükler
Tek bir nedene bağlı değildir; çoğu zaman birden fazla faktör etkilidir.
- Okulda hiç konuşmama
- Fısıldayarak iletişim kurma
- Göz teması kurmaktan kaçınma
- Donakalma veya yüz ifadesinin sabitlenmesi
- Sözlü performans gerektiren etkinliklerden kaçınma
Öğretmenler genellikle “hiç sesini duymadık” şeklinde ifade eder.
Konuşmama durumu zamanla:
- Akademik performansı düşürebilir
- Akran ilişkilerini sınırlayabilir
- Özgüveni zedeleyebilir
Çocuk, yanlış anlaşılabilir ya da içine kapanık olarak etiketlenebilir.
Baskı Yapmayın
“Konuşsana” demek kaygıyı artırır.
Cezalandırmayın
Sessizlik bir tercih değil, kaygı tepkisidir.
Küçük Adımları Destekleyin
Göz teması, baş sallama gibi küçük iletişim adımları teşvik edilmelidir.
Öğretmenle İş Birliği Yapın
Okul süreci birlikte planlanmalıdır.
Seçici konuşmazlık tedavisinde en etkili yöntem bilişsel davranışçı terapi temelli yaklaşımlardır.
Tedavi sürecinde:
- Kaygı düzeyi azaltılır
- Kademeli konuşma hedefleri belirlenir
- Güvenli ortamdan sosyal ortama geçiş planlanır
- Aile ve öğretmen iş birliği sağlanır
Bazı durumlarda eşlik eden yoğun anksiyete için ilaç tedavisi de değerlendirilebilir.
İstanbul Şişli–Fulya–Nişantaşı bölgesinde kliniği bulunan Uzm. Dr. Mustafa Kemal ÖZCAN, seçici konuşmazlık yaşayan çocuklarda ayrıntılı değerlendirme yaparak bireyselleştirilmiş tedavi planı oluşturmaktadır. Birincil uzmanlık alanı çocuk ve ergen psikiyatrisi olan Uzm. Dr. Mustafa Kemal ÖZCAN, hem çocuğun kaygı düzeyini hem de aile dinamiklerini birlikte ele almaktadır.
Tedavi edilmediğinde seçici konuşmazlık:
- Sosyal fobiye dönüşebilir
- Akademik geri kalmaya yol açabilir
- Özgüven kaybı oluşturabilir
Erken müdahale ile konuşma kademeli olarak artar ve çocuk sosyal ortamlara daha rahat uyum sağlar.
Çocuklarda Seçici Konuşmazlık (Selective Mutism): Nedenleri ve Tedavi Süreci, doğru yaklaşımla yönetilebilen bir kaygı bozukluğudur. Bu durum inatçılık ya da isteksizlik değildir; yoğun sosyal kaygının bir yansımasıdır.
Sabırlı yaklaşım, okul-aile iş birliği ve uzman desteği ile çocuklar güvenli şekilde konuşma becerilerini sosyal ortamlara taşıyabilir. En önemli adım, çocuğun sessizliğinin altında yatan kaygıyı fark etmek ve zaman kaybetmeden destek almaktır.
Bu sayfadaki bilgiler genel bilgilendirme amaçlıdır; tanı ve tedavi yerine geçmez. Kişiye özel değerlendirme için bir uzmana başvurunuz. İçerik Uzm. Dr. Mustafa Kemal Özcan tarafından hazırlanmış/gözden geçirilmiştir · Son güncelleme: .
Merak edilenler
Sıkça Sorulan Sorular
Çocuklarda Seçici Konuşmazlık (Selective Mutism): Nedenleri ve Tedavi Süreci hakkında en çok sorulan sorular ve kısa yanıtları
Evde rahatça konuşan bir çocuğun okulda ya da yabancı ortamlarda sistematik olarak sessiz kalması seçici konuşmazlığa işaret edebilir. Bu bir tercih ya da inatçılık değil, yoğun kaygı nedeniyle konuşamama halidir; çocuk konuşmak ister ancak kendini kilitlenmiş hisseder.
Temel fark kaygı düzeyidir. Utangaç çocuk zamanla ortama alışır, kısa süreli sessizlik ve hafif kaygı yaşar; seçici konuşmazlıkta ise konuşamama kalıcıdır, kaygı yoğundur ve çocuğun günlük işlevselliği etkilenir.
Seçici konuşmazlık genellikle sosyal anksiyete ile ilişkilidir ve çoğu zaman birden fazla faktörün etkisiyle ortaya çıkar. Genetik yatkınlık, aşırı koruyucu ebeveyn tutumu, yeni ortama ani geçiş, travmatik deneyimler ve dil gelişimiyle ilgili güçlükler olası etkenler arasındadır.
Çocuğa baskı yapılmamalı ve sessizliği nedeniyle cezalandırılmamalıdır; “Konuşsana” demek kaygıyı artırır. Göz teması ve baş sallama gibi küçük iletişim adımları teşvik edilmeli, okul süreci öğretmenle birlikte planlanmalıdır.
Tedavide en etkili yöntem bilişsel davranışçı terapi temelli yaklaşımlardır. Süreçte kaygı düzeyi azaltılır, kademeli konuşma hedefleri belirlenir, güvenli ortamdan sosyal ortama geçiş planlanır ve aile ile öğretmen iş birliği sağlanır; bazı durumlarda eşlik eden yoğun anksiyete için ilaç tedavisi de değerlendirilebilir.
Tedavi edilmeyen seçici konuşmazlık sosyal fobiye dönüşebilir, akademik geri kalmaya ve özgüven kaybına yol açabilir. Erken müdahaleyle ise konuşma kademeli olarak artar ve çocuk sosyal ortamlara daha rahat uyum sağlar.
Sorunuzun yanıtını bulamadınız mı?
Uzman desteği almak için bizimle iletişime geçin
Fulya Terrace Şişli’deki muayenehanemizde veya online görüşme ile randevu planlayabilirsiniz.
